شعله ی آواز

در خور بروانه ی من نیست سوز هر چراغ

                          خویش را بر«شعله ی آواز» بلبل میزنم!

-این شغال بینوا-

سربه سر سخیف و پا به پا خطا

از ورای دوزخی عفن زبانه می کشد

در مسیر خود به باغهای نور حمله ور

پرده ی عفاف گل ز خشم پاره می کند

هتک حرمت از ستاره می کند

***

هیچ کس نگفت

آن که لفظ در دهان این شغال می نهد

کیست یا کجاست؟

هرکه هست و هرچه باد

اولین و آخرین نبهره ی پلشت نیست

پشت این قضیه ی عجیب و وهمناک

رد پای انتری پلید دیده می شود

پشت این قضیه دیوشاعری گناهکار

چهره در نقاب کرده و تنوره می کشد

***

هرچه هست و هرچه باد

این شغال و آن شغالیار

هردو از قبیله ی مترسکان هرزه اند

عاقبت اسیر دام شیر شرزه اند.

که در اذکار شب شانه به سر

تا تجلیگه اسفار نیایش رفتند

و در آتشکده ی سهره

-نمازی به تحیت خواندند

ماه در پنجره ی ذهن پرستو گل کرد

سحر از حنجره ی ترد گل یاس دمید

و من از خانه به میخانه زدم

که از آنجا به خدا راهی بود.

به روی یک پاشنه می چرخید

دیگر کسی گرسنه نمی ماند

و همه ی پنجره های بسته

به سمت باغچه ای باز می شدند

که رایحه ی گلهایش را

به تساوی قسمت می کردند

دیگر حتی گاو مش حسن هم

به یونجه زار همسایه یورش نمی برد

و همه ی دغدغه ها

در پرواز پرنده ای بار می شد

که در گروه کر آفرینش

اولین تکخوان عدالت بود.

ساکنان کوچه ی عروسکی

با سلامهای زورکی!

زمانه ای که مرد رندها

-وامدار استحاله های زورکی-

سر تو را که زیر برف مانده است

برون ز برف چون می آورند

زیر آب می کنند.

ای  دگرگون   کننده ی    دلها

نام  نیک  تو   شمع   محفلها

نوربخش  از   جمال   بیچونی

دیده ها   از   تو  در دگرگونی

ای که تدبیرمیکنی شب وروز

نور  نام   تو  جان و  دل افروز

زیرورو از تو حال و سال همه

نظر از لطف کن به حال همه

خودبگردان به مرحمت امسال

حال  ما را به  بهترین احوال .

درخت بیشه گل کرد

هزاران چمن را

هزار اندیشه گل کرد

***

در این صبح دل انگیز

فریبا پوپک من

که دیدارش طراوت می فزاید

چو  لبخند ملیح کودک من

چه زیبا می سراید

به همراه پرستو

که آویز  است شادان کنج ایوان:

سیاهت باد رخسار

چه خوش زین خانه کوچیدی زمستان

***

چه زیبا روزگاری

چه جوشان چشمه ساری

چه خرم بوستان و سبز دشتی ...

دلم می خواهد امروز

به پای گلبن و سرو

کنار نسترنهای دل افروز

شراب روحبخش زندگی ساز

ز   دست  لاله رویان بهشتی

***

بهار از در در آمد

درخت بیشه گل کرد

جمال باده نوشان

از این شادی گل انداخت

شراب ارغوانی

به بطن شیشه گل کرد .

ز بطن   کوچه   می آید     صدای     گام     بیداری

به باطن  تلخ   باشد   خواب  شیرین    سحرگاهان

خوشا   بیداری  و  پیک   ظفر پیغام        بیداری

شبانگه   خفتگان  با  نشوه ی  صهبا   نمی دانند

که  طعم   زندگی   دارد     زلال  جام     بیداری

سحرخیزان صفای جاودان در خویش می بینند

به  شب گربشنوند از خنده ی گل نام    بیداری

قدم  زد   تا  به  صحرای  دلم گل کرد   اقبالم

بتابد   جاودان خورشید  زرین  فام    بیداری

ثواب   لیلة القدراست شامل صبحگویان را

اگر دانند  قدری  قدر   از   ایام      بیداری

اسیر دیو عصیان تا به کی جانان من برخیز

وزین خواب گران پروازکن تابام  بیداری .

به  چشمان   تو    افتاد          نگاه       دل شیدام

همین  بود  و  همین  بود      گناه        دل شیدام

شدم   حال به حالی  که  شد    عشق        جلالی

به   سیر   متعالی             گواه        دل شیدام

به  هر  ورطه که  افتاد چه از داد و چه   بیداد

سحر   دید   و    سحر زاد   پگاه      دل شیدام

بگو   با  شب  دیجور  ز  میخانه   شود   دور

که   دارد   همه  منظور:   تباه       دل شیدام

تو  ای   آینه  رخسار  به     خاطرکده  بسپار

پلنگ و شب و کهسار    و  ماه    دل شیدام

غم  این   تلخ  روانسود که هرفتنه ازوبود

به   جز   چاله   نیفزود به  راه   دل شیدام

جنون چهره برافروخت قوامیس خردسوخت

ز  هر  شعله  که  اندوخت ازآه  دل شیدام

به آن  باده  که باقیست مرا میل تلاقیست

که  در   میکده  ساقیست  پناه  دل شیدام.

(2)

ز  بیداد   خزان  سوخت چو باغ    دل شیدام

بهار  آمد  و  افروخت     چراغ   دل شیدام

غزل دفتر خود را     صمیمانه     گشودند

دو  قمری  که  رسیدند   سراغ  دل شیدام

بیا  پنجره  بگشای که پشت   شب  اوهام

پگاه  ملکوت   است    فراغ    دل شیدام

مراحس غریبیست دراین واحه ی تردید

که طوبای یقین سوخت چوتاغ دل شیدام

ز   میخانه ی تسنیم مگرچشمه گشودند

که گلجوش بهشتست به راغ دل شیدام

اگرشرب طهوراست من ومستی جاوید

اگر باده ی نوراست:ایاغ    دل شیدام

به ترحیب ملک بودکه درپرده  نمودند

شقایق شده پیوند به  داغ  دل شیدام .

خورشید را

به مبارزه می خواند

هنگام که

گشادترین کلاهها

برای سرش تنگ است.

*****************

چه بیرزم

چه نیرزم

عشق مرا به سینه ی خود

سنجاق می کند

آنگاه

ستاره می شوم

در سیاهچاله ای که تا ابدیت

جاریست.

*************

کلاف سر در گم عشق را

به پای جوجه ی ماه می بندم

و به نطعش می برم

هنگام که

شغال پیر بر چکاد بلندترین کوه

مشق پلنگی می کند.

*************

در خلوت سیاه ترین شبهام

فانوس ماه را

گذری نیست

غول سیاهچال قرونم گویی

که در غل و زنجیر

فریاد آه را اثری نیست

از خط ممتد قرمزها

وقتی که مات می گذرم

دیگر

شعر سیاه را خطری نیست.

حاصل جمع یک     اراده    نبود

در   گذرگاه     لاله های   بهار

بوته خار   کنار   جاده     نبود

مثل   عقل  ذلیل     هر   جایی

قابل  سوء استفاده        نبود

یا چو اشک ریای زهد فروش

حقه باز و  حرامزاده   نبود

در  گلستان یاس پرور حسن

سرو  از پای  اوفتاده  نبود

محفل  رندهای  یکدله  را

جز  عبور شمیم باده نبود

تحفه ای ازگشاده رویی داشت

دستهایش  اگر گشاده نبود.

در کوچه ی شب بوها

که پایش به سنگ نگیرد

امشب به عیادت عشق می رویم

که در تبی چهل درجه

تلواسه در عطش می خواند

و هذیان را

بریده بریده

قی می کند!

امشب چقدر آینه می بارم.

در  شگفتم  از      هوای        عالم   دیوانگی

نیک سنجیدیم    در    روز ازل    فرقی    نبود

شادی   فرزانگی   را      با     غم  دیوانگی

می شکوفد غنچه ی خورشیداز شاخ  جنون

موطن   طوباست    باغ     خرم    دیوانگی

ازدم عیسی اگرجان یافت جسمی نی شگفت

زنده شد  دلهای بی جان از دم    دیوانگی

از  طبیب  عشق پرسیدند راه چاره    گفت

التیام   زخم  دل  را      مرهم   دیوانگی

طالبان گوهر   مقصود   سودا    می کنند

قلزم    فرزانگی  را  با  نم     دیوانگی

با  چراغ  پرفروغ  عقل  ره گم  می کنند

عاقلان پخته  در پیچ و خم    دیوانگی

خوش عمل ازبخت نیکومی نشیندهرپگاه

بر   گل  اندیشه ی   ما  شبنم  دیوانگی.

یا قتیل العبرات

شده  محکم   ز   مناجات  تو ارکان      صلات

یا قتیل العبرات

به  ابی  انت  و   امی    گل  گلزار      رسول

راحت جان بتول

مرتضی سیرت وصورت حسن وحمزه  صفات

یا قتیل العبرات

ما  ز   نور  تو   رسیدیم  به سرمنزل   عشق

ای قرار دل عشق

چون تو  مصباح  هدی هستی وکشتی   نجات

یا قتیل العبرات...

ملاقاتی        خیابانی             دگر هیچ

کنار    باجه ای            زیر      درختی

تقاضای        غزلخوانی       دگر هیچ

از   آن    پیداترین     خورشید   عمرم

تبسمهای       پنهانی          دگر هیچ

وزآن    گیسو که تارش پود جان است

نصیب   دل     پریشانی      دگر هیچ

ملامت   دیدن    و   حسرت   کشیدن

غم  و   سر در  گریبانی   دگر هیچ

تلاقی   چون که با هم  چشمها کرد

به  بار    آمد   پشیمانی  دگر هیچ

دل  من   بوم      بام       آرزوها

گذر   دارد  به  ویرانی   دگر هیچ

ز  کجراهی  که آغازش خطر بود

رسیدم     خط  پایانی    دگر هیچ .

ملامت دیدن    و   دل دادن  و   سر  باختن   باید

به  بزم  باده نوشان    ولایی  رخ    دژم    منما

نسیم آسا  بر   این  گلزار   الوان  تاختن   باید

چراغ دل   اگر   افروختی    از   آتش     مینا

قدم   بیرون  نه  از عزلت که سرانداختن باید

پیام   پیر   روشن باطن خلوت گزین این است

که  با  خوب  و  بد  این زندگانی ساختن باید

سیه مستان چشمت  داد تعلیمم  به  هشیاری

که  در  کیش  محبت  نیز خنجر آختن   باید

اگر  خواهی به دل در  محفل  احباب بنشیند

غزل   با شعله ی مهر علی پرداختن  باید

به گلبانگ یداللهی بروای خوش عمل بزمی

که از آن دست درساغرشراب انداختن باید.

وه   که  چه  خواری از این هرزه مرس  می کشم

بر  در   پیر  مغان  توبه    چه    گیرد        عنان

دست   جلو  می برم   پای   چو    پس   می کشم

داده    اسارت    مرا        گوهر           آزادگی

زان    همه   بر   لوح دل طرح قفس    می کشم

تا   که  به    زندان  شوم  همدم  یوسف   رخی

تن   به   قضا می دهم  ناز    عسس   می کشم

طایر   جان   تا   شود   معتکف    طور   عشق

از    قفس    تن    رها  پر به قبس    می کشم

عیش   مهنا   چو  شد   با همه کس   می کنم

جور    مهیا   چو شد   از همه کس  می کشم

گر   همه   بر  باطلم   یا  حقم    و      مقبلم

حلقه   به    گوش  دلم تا که نفس   می کشم .

اسیر      عشوه های     هیچ   کس نیست

چنان    سرگشته ی  صحرای  عشق است

که  او را   هیچ  راه   پیش  و  پس نیست

همای  عرش   پیمای    جنون         است

اسیر   دانه   و    دام     و    قفس نیست

به   جز    با   ساغر   خون نیست   همدم

به   جز   با     ناله ی نی همنفس نیست

گل     آلاله ی        باغ               خدایی

پریشان    از   جفای  خار و  خس نیست .

سالها   ساقی       میخانه      مقیم

زهد   را   تا  که به   زندان   کردم

روز و  شب   خدمت  رندان   کردم

ساخت  با  آتش  می  آب  و    گلم

خاست  تا  احرق قلبی    ز    دلم

ناگهان   عابدی  از  راه     رسید

عیش   را    آفت   جانکاه  رسید

گفت  با   من   که  بیا  در  مسجد

شک   مکن  هست خدا در مسجد

کرد  دل    وسوسه اش  را باور

سوی  محراب   شدم     راهسپر

زهد ورزی  به    ریا   کارم شد

ذوق   کردم   که خدا  یارم  شد

طی  شد   از  بهر   نیازعرضی

شب  و  روزم به   نماز عرضی

سالها  بود  مرا   یار  و   ندیم

نه   خداوند   که شیطان رجیم

من   ز    تکبیر تکبر   جویان

او    هنیا و مرییا      گویان

هیچ دانی که دراین بیع وشرا

آخر  کار   چه شد بهره مرا؟

توبه   از باده  چو کردم بمرور

کرد   سجاده مرا مست  غرور.